در مقاله‌ای که اخیراً درThe Lancet منتشر شده است، محققان فازسوم کارآزمایی بالینی تصادفی‌ دوسوکور و کنترل‌شده با دارونماSURMOUNT-2  را بین 29 مارس 2021 تا 10 آوریل 2023 در هفت کشور انجام دادند.

این مطالعه شامل بزرگسالان 18 ساله و بالاتر مبتلا به دیابت نوع 2 با شاخص توده بدنی ≥ 27 کیلوگرم بر متر مربع، با هموگلوبین گلیکوزیله 7 تا 10 درصد بود. این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی و ایمنی تیرزپاتید در مقابل دارونما به عنوان یک درمان کنترل وزن انجام شد.

تیرزپاتید، ترکیبی از یک پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز (GIP) و آگونیست گیرنده پپتید-1(GLP-1)  شبه گلوکاگون است. به طور خاص، محققان پروفایل ایمنی و اثربخشی تزریق زیر جلدی 10 یا 15 میلی گرم تیرزپاتید یا دارونما را یک بار در هفته، به مدت 72 هفته، ارزیابی کردند.

پیش زمینه

چاقی، خطر ابتلا به حدود 200 مشکل مرتبط با وزن را افزایش می دهد که از این میان دیابت نوع 2(T2D)، بیماری های قلبی عروقی (CVDs) و بیماری مزمن کلیوی، کشنده هستند. انجمن های دیابت آمریکا و اروپا توافق دارند که کاهش 5 تا 15 درصدی وزن کلیدی برای مدیریت دیابت نوع 2 است و به مزایای سلامتی فراتر از کنترل قند خون کمک می کند.در واقع، کاهش وزن بیشتر (≥10٪) عوامل خطر متابولیک قلبی را بهبود می بخشد، و حتی می تواند منجر به بهبودی از دیابت شود.

در یک کارآزمایی بالینی قبلی، درمان تیرزپاتید تا 20.9 درصد وزن بدن را پس از 72 هفته در افراد چاق که به دیابت نوع 2 مبتلا نبودند، کاهش داد، علاوه بر این، سایر پیامدهای مرتبط با سلامت را به روشی وابسته به دوز بهبود بخشید.

فعالیت آگونیست گیرنده GIP و GLP-1 آن، با بهبود هموستازی گلوکز و لیپید بطور هم افزا، بر مصرف غذا و اشتها تاثیر می گذارد.

بنابراین، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) و آژانس دارویی اروپا (EMA)، تیرزپاتید را برای درمان T2D در بزرگسالان تایید کردند.

این مولکول همچنین برای مدیریت وزن مزمن در دست توسعه است. با این حال، مطالعات روی افراد چاق مبتلا بهT2D ، اغلب کاهش وزن کمتری در پاسخ به درمان دارویی ضد چاقی نسبت به افراد بدون دیابت دارند.

در مورد این مطالعه

در کارآزمایی فاز سوم تیرزپاتید در مطالعه SURMOUNT-2، محققان اثربخشی و ایمنی آن را به عنوان یک عامل کاهش وزن مزمن و درمان نگهدارنده بررسی کردند.

بر این اساس، آنها این آزمایش 72 هفته ای را طراحی کردند و آن را در 77 سایت (چند مرکزی) در سراسر هند، آرژانتین، ژاپن، برزیل، روسیه، ایالات متحده آمریکا و تایوان انجام دادند. همه شرکت کنندگان در مطالعه، رژیم غذایی، ورزش، یا داروهای خوراکی ضد هایپرگلایسمی را برای مدیریتT2D ، سه ماه قبل از غربالگری مطالعه دریافت کردند که سه هفته به طول انجامید.

محققان به طور تصادفی (1:1:1) شرکت‌کنندگان را در سه گروه دریافت 10 میلی‌گرم تیرزپاتید ، 15 میلی‌گرم تیرزپاتید یا دارونما تقسیم کردند که به‌صورت زیر جلدی با استفاده از قلم تک‌ دوز به مدت 72 هفته، دارو یا درونما را دریافت کردند. پس از دوره درمان، یک دوره پیگیری ایمنی چهار هفته ای وجود داشت.

دوز درمان با تیرزپاتید به صورت تدریجی افزایش یافت، در ابتدا درمان با دوز 2.5 میلی گرم تیرزپاتید(یا دارونمای مشابه) یک بار در هفته شروع شد، سپس دوز دارو به میزان 2.5 میلی گرم هر چهار هفته افزایش یافت تا زمانی که به دوز هدف یعنی ۱۰یا ۱۵میلی‌گرم رسید، این کار زمانی بین ۱۲تا ۲۰هفته به طول انجامید.

این کارآزمایی دو نقطه پایانی همزمان داشت. اول، محققان درصد تغییر وزن بدن را از ابتدا تا هفته 72 تعیین کردند و دوم، در هفته ی 72ام، کاهش وزن حداقل 5 درصدی نسبت به وزن ابتدای تحقیق را ارزیابی کردند.

محققان میزان خطای نوع یک را در نقاط پایانی ثانویه، به ویژه برای کاهش وزن بدن به میزان 10، 15، و 20 درصد در هفته 72 کنترل کردند. به همین ترتیب، آنها تغییر از سطح پایه در HbA1c، قند خون ناشتا، اندازه دور کمر، فشار خون سیستولیک و غلظت لیپید ناشتا را در هفته 72ام ارزیابی کردند.

در یک تجزیه و تحلیل تعقیبی، محققان تغییر تعداد داروهای ضد هایپرگلایسمی را که شرکت کنندگان در هفته 72ام مصرف کردند، ارزیابی کردند. نقاط پایانی ایمنی این مطالعه شامل عوارض جانبی و جدی ناشی از درمان، سطح دو یا سه هیپوگلایسمی همراه با اختلال شناختی شدید، بود.

نتایج

محققان 1514 شرکت کننده را از نظر واجد شرایط بودن در طول دوره مطالعه غربالگری کردند و در نهایت از 938 شرکت کننده ثبت نام کردند. در مرحله بعد، آنها به طور تصادفی 312، 311 و 315 شرکت کننده را برای دریافت تیرزپاتید 10 میلی گرم، تیرزپاتید 15 میلی گرم، و یک دارونمای منطبق، که شامل قصد مطالعه برای درمان جمعیت بود، اختصاص دادند.

تیرزپاتید 10 میلی گرمی و 15 میلی گرمی یک بار در هفته، وزن بدن شرکت کنندگان را به ترتیب 12.8 و 14.7 درصد کاهش داد، در مقابل 3.2 درصد با دارونما.

به طور دلگرم کننده، تا 83٪ از شرکت کنندگان تحت درمان با تیرزپاتید، از نظر بالینی کاهش وزن قابل توجه 5 درصدی یا بیشتر را داشتند. تا 50٪ شرکت کنندگان به کاهش وزن 15درصدی یا بیشتر و یک سوم از شرکت کنندگان به کاهش وزن 20درصدی یا بیشتر رسیدند.

همچنین، 49٪ از شرکت کنندگان تحت درمان با تیرزپاتید به نرموگلایسمی، یعنی هموگلوبین A1c کمتر از 5.7 درصد رسیدند، در حالی که تنها 3٪ از گروه دارونما به این هدف دست یافتند. مهمتر از آن، هیچ موردی از هیپوگلایسمی شدید در میان افرادی که پس از درمان با تیرزپاتید به هموگلوبین A1c کمتر از 5.7 درصد رسیدند، گزارش نشد.

علاوه بر این، درمان دارویی فقط باعث بروز حوادث گوارشی خفیف تا متوسط مانند اسهال و حالت تهوع در برخی از شرکت کنندگان شد.

درمان با تیرزپاتید به طور قابل توجهی عوامل خطر متابولیک قلبی شرکت کنندگان در مطالعه را بهبود بخشید. به عنوان مثال می توان به فشار خون سیستولیک، تری گلیسیرید ناشتا، و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا و سایر انواع کلسترول لیپوپروتئین، اشاره کرد.

نتیجه گیری

به گفته نویسندگان، SURMOUNT-2 یکی از اولین مطالعات تصادفی کنترل شده با دارونما بر روی تیرزپاتید است که در بزرگسالان چاق مبتلا به T2D انجام شد که کاهش وزن بدن و نه کاهش HbA1c را به عنوان پیامد اولیه ارزیابی کرد.

هر دو دوز 10 و 15 میلی گرمی تیرزپاتید، کاهش وزن بالینی قابل توجهی را همراه با بهبود HbA1c و سایر عوامل خطر قلبی متابولیک ایجاد کردند. کاهش وزن بدن با تیرزپاتید از سطوح کاهش وزن با داروهای تایید شده ضد چاقی، بیشتر بود. این کارآزمایی یک درمان امیدوارکننده را برای افراد چاق مبتلا به دیابت نوع 2 ارائه کرد.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20230629/Tirzepatide-triumphs-in-significant-weight-reduction-for-people-with-type-2-diabetes.aspx